MR.SAILOM 的个人资料..sailom..照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
12月9日 ..9เดือน...เก้าเดือนแล้ว...ที่ผ่านมา..มีทุกรสแห่งอารมณ์
แต่ก็ยังมั่นคง แน่นหนามากกว่าเดิมด้วย
...ขอให้เป็นเช่นนี้ตลอดไป...
12月3日 .............โอ ความรักเอย..
ในท่ามกลางความร้อนรนและเสียงคำรามแห่งชีวิต
เจ้าถูกสลักลงบนหินผาแห่งใจข้าฯ
กาลเวลาผู้ยิ่งใหญ่ นั่งอยู่แทบเท้าของเจ้า
วอนขอความรัก และเพ้อรำพันว่า "พูดสิ พูดกับข้าสิ ที่รักของข้า พูดสิเจ้าสาวของข้า"
แต่ถ้อยคำของเจ้าถูกกักขังอยู่ในหินผา
โอ ความรักอันไม่อาจเคลื่อนไหวได้เลย
..ไม่ว่าจะถูกหรือผิด
อะไรที่ได้เขียนลงไปแล้ว
ก็ไม่อาจจะลบล้างได้
อะไรที่ได้มอบให้แล้ว
ก็ไม่อาจจะเรียกคืนได้..
......
9月24日 โรงเรียนใต้ร่มไม้"การเสาะหาความจริง ความงาม และความดี
เป็นเป้าหมายของชีวิต
และการศึกษาก็มีเป้าหมายในอันที่จะสั่งสอน
ให้คนเราไม่ว่าหญิงหรือชาย
มุ่งมาดปรารถนาในอุดมการณ์เหล่านี้" 9月15日 มายา"จิตใจข้าฯ ถูกปกคลุมด้วยม่านแห่งโลกมายานี้
ท่านแลเห็นข้าฯ ด้วยสัญญาและข่าวด่วน
ในแสงสว่างและเงามืด
กึ่งเดากึ่งพิสูจน์
ผสมผสานคละเคล้าด้วยเหล่านี้
ความหวัง ความกระหาย
อีกทั้งจินตนาการของท่านเอง
บางครั้ง ก็ทำให้ข้าฯ ดีขึ้นเล็กน้อย
ท่านแลเห็นข้าฯ สดใส
ความกังขาผลุดขึ้นอยู่บ่อยๆ
กี่วันวารแล้วเล่าที่ผ่านไป
บนฝั่งแห่งเหย้านี้ คือโลกเรา
ท่านรักมัน เริงเล่นอยู่กับมัน
แต่เมื่อจบบทแล้วก็จากไป
ข้าฯ นึกพิศวง
หากในโลกอันไกลโพ้นนั้น
ดวงตาทิพย์อันปราศจากภาพลวงของท่านได้เห็นข้าฯ
ข้าฯ จักเป็นตัวตนเดียวกันหรือไฉน ?
แม้ว่าท่านรู้จักข้าฯ เพียงใดก็ตามที
แต่ข้าฯ ก็ยังคงไม่แจ่มแจ้งสำหรับท่าน
ดังที่ท่านเป็นเช่นนั้นแก่ข้าฯ ด้วย"
9月9日 "คุณค่า"..ชีวิตมีราคา เพราะความเรียกร้องต้องการของโลก
และมีคุณค่า ด้วยความเรียกร้องต้องการแห่งรัก..
"ฉันรู้ดีว่าชีวิตที่พลาดหวังจากความรักที่ยังไม่ถึงเวลา
ยังไม่สูญสิ้นไปด้วยประการทั้งปวง
ฉันรู้ดีว่าบุปผานานาพันธุ์ที่ร่วงหล่นในยามอรุณรุ่ง
สายธารที่แห้งผากในท้องทะเลทรายก็มิได้สูญสิ้นไปด้วย
ฉันรู้ดีว่าอะไรก็ตามที่ล้าหลังในชีวิตนี้
แม้จะเต็มเพียบไปด้วยความเชื่องช้า
ก็ยังมิได้สูญสิ้นไป
ฉันรู้ดีว่าความใฝ่ฝันที่ยังเปล่าพร่อง
ท่วงทำนองที่ยังมิได้บรรเลงของฉัน
ได้ถูกเชื่อมติดอยู่กับสายพิณบางเส้นของท่าน
และก็ยังมิได้สูญสลายไป" 9月5日 Sunset....ข้าฯ ระลึกถึงวัยเด็กของข้าฯ
เมื่ออาทิตย์อรุโณทัยปรากฏขึ้นข้างเตียง
พร้อมด้วยสิ่งอัศจรรย์แห่งยามเช้า
เสมือนเพื่อนเล่นของข้าฯ เอง
เมื่อความศรัทธาในสิ่งมหัศจรรย์
แย้มบานออกดังดอกไม้สดในหัวใจข้าฯ ทุกวันวาร
เพื่อแลดูดวงหน้าโลกด้วยความปิติอย่างง่ายๆ
เมื่อเหล่าแมลง นกและสัตว์ป่า
วัชพืช ต้นหญ้าและหมู่เมฆมีค่าน่าพิศวงอย่างเต็มที่
เมื่อเสียงฝนหยดเปาะแปะยามค่ำคืน
นำมาซึ่งความฝันจากดินแดนแห่งนางฟ้า
และเสียงของแม่ในยามค่ำ
ให้ความหมายแก่ดวงดาว
การเปิดม่านและยามเช้าใหม่
ชีวิตข้าฯ ก็ตื่นขึ้นในความพิศวงอันใหม่ในความรัก...
"ผู้เฒ่าพันตา" 9月4日 ...โลกเอย......โอ โลกเอย ข้าเด็ดดอกไม้ของเจ้ามาเสียแล้ว
ข้าแนบดอกไม้กับทรวงอก
และข้าก็ถูกหนามแหลมทิ่มแทงเอา
ยามกลางวันล่วงเลยไปจนมืดค่ำ
สีของดอกไม้นั้นแปรเปลี่ยนไปเป็นซีดจาง
แต่ความเจ็บปวดซิยังคงอยู่...
....โลกนี้เป็นดั่งธารน้ำท่วมท้น
ที่ไหลออกไป พัดพาทุกสิ่งไปด้วย
ในเสียงหัวเราะและร่ำไห้....
...ของต่างๆทั้งหลายแหล่ในโลกนี้น่ะ
แบ่งออกเป็นสองอย่าง
อย่างหนึ่งคือเรื่องจริง
และอีกอย่างหนึ่งคือเรื่อง"ที่เหนือความจริง".... ..ขอเถิดนะ.....สงบเถิดหัวใจฉัน
ขอให้ช่วงเวลานี้ เป็นช่วงเวลาอันหวานเถิด
จงอย่าให้มันเหมือนความตายเลย
แต่จงให้มันเป็นความเปี่ยมสมบูรณ์เถิด
ขอให้การโบยบินสู่ห้วงหาวจบสิ้นลง
ด้วยการหุบปีกลงตรงเหนือรวงรังเถิด
ขอให้ความรักหลอมละลายเป็นความทรงจำ
และขอให้การปวดร้าวกลับกลายเป็นบทเพลงเถิด
ขอให้สัมผัสสุดท้ายจากมือของเธอ
จงอ่อนโยนนุ่มละมุนดุจดอกไม้แห่งยามค่ำคืนเถิด..
" เฒ่าพันตา " 8月23日 ..ผู้สัญจรนิรันดร......ข้าฯ ถนอมกล่อมเกลี้ยงความหวังมานานช้า
ที่จักได้อยู่ตามลำพังตนเองในมุมของโลกนี้
ไม่มั่งคั่งหรือเลอเกียรติ เพียงแต่กระท่อมน้อยสักหลังหนึ่ง
นี่เองที่ข้าฯ หวัง
เงาไม้อันร่มรื่น
แม่น้ำไหลไปเงียบเชียบ
ดาวค่ำในยามปลายพลบ
กลิ่นมะลิวัลย์ข้างหน้าต่าง
ภาพแรกแห่งรุ่งสางที่ขอบน้ำ
ด้วยสิ่งเหล่านี้ข้าฯ จักบรรจุวันวารของข้าฯ
ไว้ในหยดน้ำตาและเสียงสำรวล
ไม่มั่งคั่งหรือเลอเกียรติ
เพียงแต่กระท่อมน้อยสักหลังหนึ่ง
นี่เองที่ข้าฯหวัง
...ข้าฯ ถนอมกล่อมเกลี้ยงความหวังมาช้านาน
ว่าการสำรวมจิตของข้าฯ
จักพบเสียงเปล่งเต็มที่ของมัน
ไม่มั่งคั่งหรือเลอเกียรติ
ขอเพียงแต่ได้เอ่ยเอื้อนคำของข้าฯ เอง
นี่เองที่ข้าฯ หวัง
...ข้าฯ ไม่ปรารถนาจะตายไปในโลกอันงดงามนี้
แต่ขออยู่ในห้วงหัวใจของผู้คน
และได้พบช่องน้อยในป่าที่ผลิดอก โปรยปรายด้วยแสงแดด
บทละครแห่งชีวิตขึ้นลงเหมือนลูกคลื่น
ด้วยน้ำตาและรอยยิ้ม
ด้วยการพบและลาจาก !
ร้อยผูกไว้ด้วยกัน
ความปิติและโศกศัลย์ของมนุษย์
ข้าฯ ต้องการสร้างบ้านนิรันดรไว้บนโลกนี้
ทุกบทเพลงดอกไม้ใหม่ที่ข้าฯ ทำให้แย้มบานออก
เพื่อเธอจักเด็ดได้ในยามพรุ่งและยามพลบ
นำไปเถิดด้วยรอยยิ้ม
และนิจจาเอ๋ยเมื่อมันเหี่ยวเฉา
จงโปรยปรายมันไปให้แสนไกล
...ในโลกอันงดงามนี้ข้าฯ มิปรารถนาจักสิ้นชีพ
ข้าฯ ใคร่จะได้อยู่ในท่ามกลางเพื่อนมนุษย์
ในแสงตะวัน
ในป่าอันสะพรั่งด้วยดอกไม้
ในดวงใจของสรรพสิ่งมีชีวิต
ขอให้ข้าฯ ได้พบที่พำนักอยู่
บทละครแห่งชีวิตล่องลอยข้ามแผ่นดินมามิหยุดหย่อน
พร้อมลูกคลื่นอันมีอยู่นิรันดร
แห่งการรวมและแยกจากกัน
เสียงสรวลสันต์และน้ำตา
ถักทอบทเพลงจากความเศร้าและความสุขของมนุษย์
ข้าฯ หวังสร้างอาณาจักรอันเป็นอมตะขึ้น
หากมิได้.............
ข้าฯ หวังว่าจะมีที่พำนัก
อยู่ในหมู่ของพวกท่านตราบเท่าที่ข้าฯ ยังคงชีพ
ร้อยกรองบทเพลงประดุจดังดอกไม้ซึ่งแย้มบานสดเสมอ
เพื่อให้ท่านเก็บมันขึ้นในยามเช้าและยามเที่ยง
รับดอกไม้เหล่านั้นไว้ด้วยรอยยิ้ม
"อภิวันทบูชา" 8月7日 วันแม่...จากแม่ถึงลูกรัก....แม่อยากจะให้อะไรแก่เจ้า ลูกรัก..เพราะเราต่างคนต่างต้องลอยล่องไปในสายธารแห่งชีวิต
..ชีวิตของเราจะต้องแยกจากกันไป และความรักระหว่างเราอาจถูกลืมเลือนไปบ้าง..
แต่แม่ไม่ได้โง่เขลาถึงกับคิดหวังไว้ว่า..จะสามารถซื้อหัวใจของลูกได้ด้วยของขวัญที่จะให้แก่เจ้า
ชีวิตของลูกยังอยู่ในวัยแรกเริ่ม..หนทางยังจะมีให้เดินไปข้างหน้าอีกไกล
และลูกได้ดื่มความรักที่เราได้มอบให้แก่ลูกแต่เพียงครั้งเดียว..เมื่ออิ่มแล้วก็หันหลังกลับและหายลับจากเราไป
ลูกมีเรื่องที่จะต้องสนุกอยู่กับเพื่อนๆของลูก..ก็ไม่แปลกอะไรที่ลูกจะไม่ค่อยมีเวลาคิดถึงพ่อแม่
แต่สำหรับเรานั้น..มีเวลาพักผ่อนในปัจฉิมวัย..เพียงพอที่จะนั่งรำลึกถึงสิ่งที่ผ่านเข้ามาในอดีต
และเฝ้าถนอมไว้ในหัวใจถึงสิ่งซึ่งได้จากอ้อมกอดของเราไปชั่วนิรันดร
...น้ำในแม่น้ำไหลเชี่ยวกราก ผ่านไปพร้อมกับเสียงเพลงแห่งความแจ่มใส..
ซัดกระเซ็นผ่านโขดหินผาที่ขวางกั้น แต่ขุนเขายังคงสถิตอยู่ ณ ที่เดิม
พร้อมด้วยความทรงจำรำลึกถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามา และคอยเฝ้าติดตามไปด้วยความรัก
...........
ในยามค่ำมืดดึกดื่นที่ไม่มีใครจะลุกขึ้นมาจับกุมตัวข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าผู้ต่ำต้อยกระจิดริดที่สุดในบรรดาคนทั้งหลายได้เช่นนี้
ข้าพเจ้าจะขอคลานอย่างเงียบเชียบ เข้าไปสู่อ้อมแขนของแม่ของข้าพเจ้า
..และจะขอนอนหลับอยู่ ณ ที่นั้น..
ขอข้าพเจ้าจงนอนอย่าได้มีวันตื่นขึ้นมาอีกเลย !
"นกที่จากรัง" 8月6日 เล่ห์เสน่ห์หา ...อันวิชาความรู้ใดๆที่มีอยู่ในโลกหล้า...ข้าฯได้พยายามเรียนรู้ และคิดว่าไม่ยาก
แต่ทว่า...ข้าฯไม่สามารถหยั่งทราบ..ความล้ำลึกในหัวใจอิสตรีได้เลย
 ...นางยิ้มเหตุไรไม่รุ้......อยู่อยู่ยิ้มแยงแสร้งสรวล...
...สรวลเสร็จเสียยิ้มอันยวน..
...หน้านวลนิ่งบึ้งตึงไป..
..นางบึ้งเรื่องไรไม่รู้..
..อยู่อยู่ก็บึ้งตึงใหญ่..
..อารมณ์นารีนี้ไซร้..
..เหลือใจจะรู้ดูจำ.. 7月20日 หาไม่ง่ายนะ..ผู้ที่ห่วงใยในสารทุกข์สุกดิบของคนที่รักอย่างจริงใจน่ะ..หาได้ง่ายๆที่ไหนในโลกนี้...
...ในเมื่อพบแล้วจะทิ้งไปได้อย่างไร..
..ในชีวิต..ไม่ค่อยได้รับความรักและจริงใจมากนัก..จะปฎิเสธจะมีผู้มอบให้ได้อย่างไร..
..บางครั้งความรู้สึกระแวง ก็ช่วยเพิ่มรสชาติแห่งความรักเหมือนกัน..
7月16日 เธอ..และ..ฉัน..ความรักระหว่างเธอและฉันนี้ เรียบง่ายและไพเราะราวกับบทเพลงแห่งสวรรค์..
..ไม่มีความมืดมนเร้นลับนอกเหนือปัจจุบันขณะ..
..ไม่มีการฟันฝ่า เพื่อจะกระทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้..
..เราไม่ได้ชูมือของเราขึ้นเพื่อจะไขว่คว้าสิ่งที่อยู่นอกเหนือความหวัง..
..ความรักของฉันที่มีต่อเธอ หากเหมือนอัญมณีสักชิ้น..
..ฉันจะทำให้มันกลายเป็นเสี้ยวเล็กๆนับร้อยเสี้ยว..
..และมาทักทอเป็นสายสร้อยสวมคอเธอ..
..หากรักของฉันที่มีต่อเธอ เหมือนดั่งดอกไม้กลมมนเล็กที่สวยอ่อนหวาน..
..ฉันก็จะปลิดออกจากก้านแล้วเสียบแซมลงในเส้นผมของเธอ..
..หัวใจแห่งรัก ที่รัก..
..ริมฝั่งของมันอยู่แห่งหนไหนและลึกล้ำเพียงใด..
..เธอคงไม่รู้เขตแดนแห่งอาณาจักรนี้..
...แต่เธอก็เป็นราชินีแห่งอาณาจักรนี้...ที่รัก. ผู้สัญจรแห่งชีวิตใครบางคนได้วางบุปผาแห่งความรัก
ลงในอุ้งมือของฉันอย่างเงียบ
ใครบางคนได้ลักพาดวงใจของฉันไป
และโปรยปรายมันไปทั่วผืนฟ้า
ฉันมิอาจรู้เลยว่าฉันได้เคยพบเขามาก่อน
หรือว่าฉันกำลังเที่ยวค้นหาเขา
มันเป็นความเจ็บแปลบแห่งความสุขสันต์
หรือเป็นความทรมานแห่งความสุขกันแน่หนอ.... 7月15日 4เดือน 5วัน.....ความรักอุทิศตน เป็นของขวัญอันไม่รู้สิ้น..
..การขาดความรัก ย่อมก่อให้เกิดความกระด้าง..
..เพราะความรักคือสมบูรณภาพแห่งจิต..
..เราขาดความรัก เพราะเราขาดความเข้าใจ..
..หรือเราไม่เข้าใจ เพราะเราขาดความรัก..
...เพราะความรักเป็นความหมายสูงสุดของสรรพสิ่งรอบด้าน...
..นี่ไม่ใช่เพียงสิ่งเร้าความรู้สึก..แต่เป็นสัจธรรม..
..ความรักนี่เองเป็นส่วนงดงามของชีวิต..
...เป็นความชื่นชมที่เป็นรากฐานของโลกธาตุทั้งปวง..
..ความขัดแย้งทั้งหลายของโลกภพ สลายสูญไปในความรัก..
..เอกภาพและทวิภาพไม่ขัดกันก็แต่ความรัก..
..ในความรักจะต้องมีทั้งความเป็นหนึ่งและสองในขณะเดียวกัน..
.......ความรักย่อมเกิดไม่ได้จากการบังคับ......
"รพินทรนาถ"
7月11日 ...สาธนา......ด้วยความรักเท่านั้นที่มนุษย์จะรู้ชัดว่า เขาเป็นมากกว่าที่เขาเข้าใจ...
...และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับทั้งโลก...
"ความทุกข์ความสุขของผู้ที่เรารัก เป็นความทุกข์ความสุขของเราเอง หรือมากกว่านั้น เพราะอะไรเล่า เพราะเราเติบโตขึ้นโดยการเห็นอกเห็นใจต่อเขา
เพราะเราสัมผัสสัจธรรมอันยิ่งใหญ่ และให้ความกระจ่างไปทั่วจักรวาล ก็โดยความรักอันมีต่อเขา"
"รพิทรนาถ ฐากูร" 4月18日 ดวงดาว ดวงตา ดวงใจ...ดวงดาว เจ้าคงจะหนาวเมื่อคราวฟ้ามืด..
..ดวงตา ข้าเพียรเฝ้าหาหนทางที่ตั้งใจไว้..
..ดวงใจ ไหม้เกรียมหมองหม่นเหมือนคนไร้แรง..
..ดวงดาว มากมายเรื่องราวให้คิดให้อ่าน..
..ดวงตา ขอบคุณฟ้าดินบันดาลให้ข้าได้ใช้..
..ดวงใจ กรุ่นไฟคิดสร้างแม้ทางร้างรา..
..ดวงดาว อยู่ในห้วงหาวมากมายใสสุก..
..ดวงตา เก็บดาริกาเอามาให้โลกสุกใส..
..ดวงใจ มั่นคงฝันใฝ่ไม่เคยผันแปร..
"caravan" แบบไหนหล่ะ..ความรู้สึกที่มีรัก..คิดว่าคงจะมีความรู้สึกนี้กันทุกคน..
..คนที่จะมีความรัก..เขามีมุมมองการหาคู่แบบไหนกันนะ..เขาดูอะไรกันและกันหล่ะ..
..หน้าตา..หลักฐาน..รูปร่าง..อายุ..บุคคลิก..สุขภาพ..หรือจะดูนิสัยใจคอ..กริยามารยาท..จิตใจดีและมั่นคงรึเปล่า...
..หรือว่าจะดูทุกอย่าง...
...แต่อย่างไหนหล่ะ ที่จะดูเป็นลำดับแรก..ว่าใช่หรือไม่..
..คนรักของทุกคน คงจะมีไม่ครบทุกอย่างเป็นแน่แท้...หรือถ้ามีครบทุกอย่าง..ก็คงจะหาได้ยากแน่ๆ..
...จะดูอะไรหล่ะ...ช่วยบอกทีนะ..
..สายลม สุริยะ..
4月14日 The great person(2)..ทุกครั้งที่ร่างกายหยุดพักเหนื่อย อาจจะไม่ใช่ทุกครั้งของดวงจิต..ที่สงบ...
..บางครั้งน้ำตกลงจากฟ้าสู่คลอง แต่บางทีน้ำก็ผุดขึ้นมาจากใต้ดินได้เช่นเดียวกัน..ชะตากรรมเป็นสิ่งที่ยากจะเข้าใจและมีอำนาจยิ่งก็จริง แต่การกระทำของคนเราในโลกนี้ มีพลังมหาศาลเช่นเดียวกันมิใช่หรือ..
..สำหรับผู้เข้มแข็ง หนทางอันทุรกันดารจะมีปัญหาอะไร..
..ระยะทางจะเป็นปัญหาอะไรสำหรับผู้ที่ตั้งใจจริง..
..ดินแดนในโลกนี้จะมีปัญหาอะไรสำหรับผู้รู้..
..และใครเล่าจะเป็นศรัตรูต่อผู้ที่กล่าววาจากรุณาต่อตนได้เล่า..
..ในโลกนี้คนที่ตั้งใจจริงเท่านั้น ที่จะได้สิ่งอันพึงปรารถนา..
..ความท้อถอยหมดอาลัยหาได้มีอยู่ในบุคคลผู้เป็นวีระไม่..เพราะจิตใจของเขาไม่เคยเปิดเพื่อความอ่อนแอเลย..
..จริงแท้ทีเดียว บุคคลผู้ประเสริฐ ล้วนแต่เป็นผู้ที่รู้จักตนเองและควบคุมจิตใจได้อย่างลึกซึ้ง..
..เหมือนทะเลอันกว้างใหญ่และลึกสุดหยั่ง เพราะเมื่อเขาประกอบกรณียกิจอันหาใครเปรียบมิได้นั้น..
..แทนที่เขาจะโอ้อวดตนเอง กลับนิ่งเงียบไม่กล่าวอะไรเลย..
..นักปราชญ์กล่าวว่า "ความยิ่งใหญ่ของมหาบุรุษอยู่ที่ว่า เขาไม่เคยย่อท้อต่องานที่เขาได้รับมอบหมายให้ทำ..
..เขามุ่งมั่นฝ่าฟันอุปสรรคเต็มที่ ทั้งๆที่ตกอยู่ในอันตราย"..
..ร่างกายเรานี้ แม้จะอยู่ไปถึง 100 ปี วันหนึ่งก็ย่อมถึงความสิ้นสูญเป็นอันเปล่าประโยชน์..
..ดังนั้น บุคคลควรฝึกฝนมิให้เป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะนั่นเป็นเรื่องน่าละอาย และนำไปสู่ความพินาศในที่สุด..
.john pual jone.
what you're look'n for.....ปีใหม่ผ่านมาแล้วเกือบชั่วโมง...
..อะไรคือปีใหม่..เวลาก็เดินตามปรกติ..ผ่านไปตลอด..ไม่เห็นหยุดนิ่งเลย..
..ก็เห็นเป็นแบบนี้ตลอด..เช้า สาย บ่าย ค่ำ ดึก..
..แต่ละช่วงเวลา..เรื่องราวมากมาย..ยิ่งมองหลายชีวิต เรื่องก็ยิ่งมากกว่ามากมาย...
...วันนี้เขาเรียกกันเริ่มปีใหม่..ก็จะเรียกตามกัน..เห็นเขาสังสรร..เล่นน้ำกัน..
..บางคนเมาไม่ได้สติ..บางคน ณ.เวลานี้ก็ยังสังสรรอยู่..
บางคนกลับบ้านหาญาติ..ทุกคนมีความสุข..มีแบบที่ตนเองต้องการ..
..เราผู้มองดู..ก็ขอให้เป็นปีแห่งความสมหวังที่ตั้งใจก็แล้วกัน..
"สายลม สุริยะ" |
|
|
